Omfg this is honestly meyou stole my life! *dying*
(via yellow-powerranger)
Ang hirap talaga mapalapit minsan sa isang tao. Lalo na minsan kung napaka-alam mo na siya. Mahirap ba na hindi mainlove ba in short.
Hindi ko pa naman alam kung in love ako o ewan. Masaya lang ako kapag nandyan. Napapangiti lang ako kapag nangungulit siya. Nalulungkot ako kapag di ko siya nakakausap. At namimiss ko siya kapag hindi kami nakikita.
Ano to PBB Teens? Ilang buwan pa lang magkakilala eh.
Ewan ko. May mga araw kasi na napakagentleman niya. Meron namang parang bespren mo siya kung makashare na kung ano. Minsan tunaw ka na sa kakatitig niya. At minsan parang wala ng bukas at hindi na kayo mapaghihiwalay sa kakadikit sayo. Marami akong ayaw sa kanya, as in. Pero naoovercome pa rin siya ng mga bagay na nakakatuwa sa kanya.
So ayun, ang problema kasi ganyan siya sa ilan ko pang kakilala. Hindi ko alam kung dahil kakabreak niya lang kaya kung makaasta siya ganun. Basta may something akong nararamdaman kapag nangyayari yun. Ano bang tawag dito? :(
Basta hindi pa ako in love. Bawal pa yun, sa ngayon.
Starting Another Life with a Song
So I don’t know what to write in here. I want to say a lot of things cause these past few days a lot is going through my mind, and it seems like I can’t find a way to get it out.
Honestly, I just thought of a title that somehow relates with choir singing, new friends, new challenges, a new life. And I want to express the things that have been happening around since I got into this new chorale group, but I can’t find the right words.
I guess it’s been a part hell and paradise. It was a risk joining into this group. I mean, I have to give up almost everything. And by everything I mean, school, friends, sleeping, time, and even my family. But it was all worth it. Thanks to my new found friends.
Let me make a confession. I do not talk to someone unless, you know, we’re acquainted for a long time. But with them it seems to be different. I can’t explain why, but I guess when you share the same passion for something which is singing, boundaries are crossed.
There are times where things got into my nerves, and I just can’t take it anymore. And at that certain moment I am determined to give up everything I have sacrificed for. But again, the bonding in the group flashes before me, and I just can’t do anything. They just keep pulling me back.
Some may say, I talk big for a person who just got in and met these new people. But whatever, that’s me. All I’m saying is, I am grateful to this group, to each and every member of it. I have learned a lot already, and I know I will be learning more. I am looking forward to more adventures with everyone.
From someone who is part of the group with the most wonderful members, University of the East Chorale.
Turns out he’s just like most of the jerks, I mean guys I know.
Reality starts now.
Graduating from High School
I can tell that it isn’t hard to graduate from high school, but leaving high school? That’s the worst part.High school was like a jungle for most of us. But it is a jungle where we like to stay even though we’re afraid. It is a place where we find peace amidst all the noise and the trouble. It is where we find true friends and families through all the backstabbing and you know, everything. This time, I want to speak in Filipino. It’s hard to express everything you want to say when it’s in English.. -_-
Ayun!! Una sa lahat, marami akong natutunan sa hayskul. From Algebra to Trigo at Recess to dismissal. Haha. Pero maliban diyan, buhay. Buhay, at paglaban dito ang pinakatinutukan at natutuhan ko sa pagpasok ko ng hayskul.
Marami akong dapat pasalamatan. Salamat sa mga naging guro ko. Salamat sa lahat ng aral, at paghihirap. Kung wala po kayo, ano na po kami ngayon? Salamat sa mga kaklase ko, sa pangalawang pamilya ko. Salamat sa pagtanggap sakin, marahil hindi ko naman kayo lahat close pero salamat pa rin. Salamat sa pamilya ko, kung wala kayo, naranasan ko ba ang buhay na dapat kong maranasan? At salamat sa mga kaibigan kong tunay.
Salamat kay Heather, kay Angeli, at kay Caron. Simula’t sapul kayo na ang nandyan para sakin. Marami tayong pinagdaanan, pinagawayan, at hindi pinagkaintindihan. Pero matapos ng lahat ng yon, minahal niyo pa rin ako. At mas lalo ko naman kayong pinahalagahan. Maraming salamat sa tuwa, iyakan, sa lahat. Kahit magkakahiwalay na tayo, andito pa rin ako para inyo para tumayo bilang ate na masungit at NR sa mga bagay-bagay.
Salamat kay Mr. Simple. Binigyang kulay mo ang hayskul ko. Tulad ng parati kong sinasabi, salamat sa inspirasyon. Kahit malayuan, nasasagap ko pa rin. Haha. Totoo lahat ng sinabi ko dati pa. Sana hindi lang palo ang nabigay ko sayo nung graduation sana naparamdam ko rin kung gaano ka kaimportante sa akin, at paano mo binago, hindi man ganun kalaki, ang pananaw ko sa buhay. Magpagupit ka sana dahil ang pangit ng makapal na kulot. Kung sino man ang mahalin mo, alagaan ka sana niya at huwag pababayaan. Pahalagahan sana niya ang mga talento mo, at loyalty na ibinibigay mo. Magbigay inspirasyon ka pa sa iba. At tandaan mong minahal kita. At sana matandaan mong naging kaibigan mo ako.
Salamat kay Bro. Napakaganda ng plano mo. At hindi ako magsasawang sundan ito, basta lagi kang nadyan sa tabi ko. Thank you po. :)
And sa lahat ng grumaduate, hindi pa tapos ang lahat. Marami pa tayong kakaining bigas, pagpapagurang pawis, at laway na gagamitin. Kaya tatagan natin ang loob natin at alalahanin nating tayo ang kinabukasan.